İlahî aşk.

[BaRLa]

Abla Allah razı olsun harika bir paylaşım

[BaRLa]

Aşk İmiş

Aşk imiş pervaneye deveran ettiren
Aşk imiş bülbüllere feveran ettiren

Gülü bülbül derdiyle solduran aşk imiş
Bülbül gönlünü gamla dolduran aşk imiş

Aşk imiş kalplere saplanan büyük acı
Aşk imiş büyük acıların tek ilacı

Alemi etrafında döndüren aşk imiş
Cehennemim narını söndüren aşk imiş

Aşk imiş Mecnun'u çölden çöle gezdiren
Aşk imiş Leyla'ya mecnununu sezdiren

İbrahim'i ateşten koruyan aşk imiş
İsmail'i bıçağa yollayan aşk imiş

Aşk imiş Yusuf'u Mısır'a sultan eden
Aşk imiş Züleyha'yı eriten tüketen

Muhammed'i miraca götüren aşk imiş
Ümmetinin yanına getiren aşk imiş

Aşk imiş içimdeki sır, sıkı kördüğüm
Aşk imiş Rabia'nın yüzünde gördüğüm

Hayatımdaki mana, Rabia, aşk imiş
Diğerleri bir yana, Rabia, aşk imiş

Ashap Tunga Alper

[BaRLa]

"Aşktır ki, gerisi vesairedir "



"Aşk derdiyle hoşem el çek ilacımdan tabib

Kılma derman kim helâkim zehr–i dermanındadır "


Fuzuli



Sevgili!

Aşkın şiirini yazmak isterdim sana; sana aşkı şiir ile yazmak isterdim Aşkı seninle tanımlamak ister, aşkı sende tanımak isterdim Ay ikiye bölündüğünde yanında olmak, Uhud’da dişini avcuma almak isterdim

Sevgili!

Şimdi senden uzakta, aşk şudur diyebilsem eğer, son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandırmış olacağım Bildim dediğim bir aldanıştır çünki o, duydum dediğim bir yanlıştır Şimdi ayın, şın ve kaf’ları çıkardılar elif belerden de sensizliğin mektebinde bir sabra mıhladılar bizi elif’lerle he’lerden Sensizlikte hasretin hüzzamlarını öğrendik kucak kucak, ve aşkın nihavent saltanatını arar olduk köşe bucak Bildiğimizi sandıkça yandık da yolunda, yolunda yandığımızı sandıkça bildik sonunda Aşkın gerçeği değildi bildiğimiz, ama aşkın ateşiydi yandığımızArtık şüphedeyiz, canları yâre ulaştıran bir sel miydi aşk, şekeri güzele sunup ağuyu kalbe bulaştıran bir el miydi! Sana varacak yolların çilesi miydi; tutkular ötesi tutkunun zirvesi, hasretle yanışların sesi miydi!

Galiba varlığın çekim alanına giren en ulvi acıydı aşk; ve maddeyi mânâya veren en cömert sancıydı Ruhların çeşitli varlıklar arasında bölüştürülen süsüydü belki; belki ötelere yazgılı yitirişlerin türküsüydü Kalp kalbe konan kelebek kanatlarında renk; kudümlerde düşünüp neylerde ağlayan âhenkti aşk Şarkın bütün şiir macerasıydı, belki Yesribli sevgililer için tutulan bir Anadolu yasıydı Yağmur yağmur belaya başını tutmaklar ve ateş ateş denizlere kendini atmaklardı Mansûr’u dâra takan da, Halil’i oda yakan da oydu, ve oydu Eyyub’u derde bırakan da Tuz kadar mübarek, ekmekçe aziz idi; toprakleyin bereket, su gibi temiz idi

Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş Aşk ile insan elbet güneşe benzer; ve aşksız gönül misâl–i taşa benzerHayatı aşka bölünce hayat çoğalır; bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır Gelip kemiğe dayanınca dünya, hayata atılan kemend olur; göz kapaklarından vurulunca kasırgalar, annelerce deprem, babalarca bend olur Aşksız bahar dallarını kuru bir ayaz boğar, aşksız rahmini yargılayan bebekler nâgehan doğar Mahrem düşüncelerle perdelenen odalarda ya ezel ya ebet olur; aşk kayıp giderse dünyadan ebet kıyamet olur; sevgisizlik gelir, dünya cehennem olur

Aşk gelince burukluğun şiirinde hüzün dokur heceler; ve azarlanmış kalpleri ısırır tam yarısında geceler Saban onunla sürerse toprağı koşarak, ancak o vakit yeşerir taze bir başak Atların nallarından yıldırımlar masallara dökülür, ve yollanamayan mektuplarda nice kalpler sökülür Kayan yıldızlar gibi büzülür elem dehlizlerine diller, ve melal süzülür gibi melek kanatlarında döker yapraklarını güller Kaderin dehşetini yakan şamdanlar özge pervanelere tesellikâr düşer, şefkatli bir ekmek kırıntısıdır kurutulmuş buselere yâr düşer

Sevgili!

Kapına geldik; aşkı öğret bize; ve aşkını ver yüreklerimize

Bir nihânîce gamzene gamzede âşıkların adına Hani uykuya dalınca kenti, ve yalnız başına kalınca kendi Hani yalnız gecelerde konuşmadan kalınca dilleri, ve hâl üzre gönüller anlar olunca bütün dilleri Vicdan sesinden bîzâr kürek mahkumlarınca, hani âşıkların hasreti özlemle karınca Hani gurbetin ucunda gönlüme gömen de seni, hani seni gurbet gurbet gönlüme gömende Güneş ve ay nurunu aşkından alırken; güneşin ışığı aya vurur gibi âşıkı aydınlatırken Gel ey Sevgili bir huzmecik bahş eyle âsî ve aciz üftadene, ve umut ver peykin olmaya teşne kem zerrene Aşkları unutan bendene aşkını unutturma!

Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da



İskender Pala