Printable View
Karanlık dünyama nur saçtın anne.
Dokuz ay karnında taşıdın anne.
Şafak atarken öten horoz gibi,
Çığlıklar kopardın, doğurdun anne.
Çaresiz bir yavru geldi dünyaya.
Ne koşabiliyor, ne de bir yaya.
Bağrın açıyor sevgin almaya.
Merhamet timsali oldun be anne.
Aylarca göğsünde emzirdin beni,
İnsanlar uyurken söyledin ninni.
Ağlardım, alırdın koklardın beni.
Bu kadar cefayı kim çeker anne ?
Sensin bana gölge, sıcaklığımda.
Sensin bana ışık, karanlığımda.
Ve bir de arkadaş, yalnızlığımda.
Herkes seni rehber adadı anne.
Hayat okuluna oldun ilk ocak.
Her doğan yavruya sen açtın kucak.
İnan senin bağrın ne kadar sıcak.
Sevgi pınarı oldun sen anne.
İSMAİL ATEŞ