Printable View
Dünya,Dünya,Yalan Dünya!
Dünya, dünya fani dünya!
Hayat biter, ani dünya.
Baki sanan, seni dünya,
Ahirette; çok ağlıyor
Yalan diyor, çoklar sana!
Kalben sever yana, yana(!)
Tuhaf gelir, tezat bana,
Kahir ağız, halt eyliyor.
Mahiyetin; bir istasyon,
Ne ilksin sen, nede en son.
Kanar sana; gafille, bön!
Bu gerçeği; Hak söylüyor.
Az ferahsın rahimlerden,
Pek farkın yok kabirlerden!
Azın nurdan, çoğun kirden!
Kire batan, çok ağlıyor!
Seni gören, meftun olur!
Fazla seven; bela bulur.
Uzak kalan, salim kalır!
Aşkın kalbi, pek bağlıyor.
Bir tarlasın, ahirete!
Ittıla az, keyfiyete.
Vakıf olan, mahiyete,
Seni ekmeyi yeğliyor.
Bunu bilen yapmaz hata!
Süluk eder; hakikat’e.
Ciddi sevmez, seni kat’a,
Seven, sonra; yas eyliyor.
Esmalara, aynasın sen!
O cihetin, gayet hasen.
Bilmez bunu, tümden küsen!
İdrak eden; kar eyliyor.
Bünyamin Demircan